Καλή μας χρονιά!

Μπήκε το 2012, μια πολυσυζητημένη χρονιά μιας και μετά θα έρθει το τέλος του κόσμου… Tαινίες, βιβλία μας έχουν προετοιμάσει για όλο αυτό.

Τέλος πάντων. Υποτίθεται πως με τη νέα χρονιά βάζεις νέους στόχους, ξεκινάς κάτι καινούριο, ή συνεχίζεις κάτι με περισσότερη δύναμη και κουράγιο.

Μεγαλώνεις, και βλέπεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά.

Όπως τα βλέπεις σε κάθε γιορτινή περίοδο.

Νοιάζεσαι περισσότερο για τον συμπολίτη σου που υποφέρει, δεν έχει να φάει, ζητιανεύει, ζητάει τη βοήθειά σου. Στις γιορτές γίνεσαι πιο ευαίσθητος -το παραδέχομαι, και η δικιά μου ευαισθησία αυξάνεται κατά τη διάρκεια των γιορτών- σκέφτεσαι το περιβάλλον, τον κόσμο, που πάει η ζωή σου, πού οδεύουμε και όλα τα σχετικά.

Τρανταχτό παράδειγμα, η σημαντική προσπάθεια της εκκλησίας, τηλεοπτικού καναλιού και μεγάλων σούπερ μάρκετ ώστε κάθε καταναλωτής να προσφέρει κάτι από τα ψώνια για του για άτομα που χρειάζονται τη βοήθεια μας.

Ωραία κίνηση, πολύ ωραία.

Γιατί όμως γίνεται μόνο στις γιορτές; Ο φτωχός πεινάει μόνο στις γιορτές;

Τι παράξενο… Τι παράξενο να μαλακώνει η καρδιά μας τις γιορτινές μέρες έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε και να καταλάβουμε πως υπάρχουν και κάποιοι που δεν θα φάνε γαλοπούλα, βασιλόπιτα, δίπλες και μελομακάρονα όπως εμείς.

Και μετά, τίποτα, ξεχνάμε, μέχρι να έρθουν οι άλλες γιορτές που για κάποιο παράξενο λόγο πάλι θα απλώσουμε το χέρι να βοηθήσουμε.

Μακάρι να μη ξεχνούσαμε εύκολα πως για κάποιους η ζωή δεν είναι εύκολη. Γιατι μπορεί να μην έχεις ούτε εσύ γαλοπούλα να φας για Χριστούγεννα, αλλά άλλοι δεν έχουν καν ένα μέρος για να μείνουν. Ποιος είναι σε χειρότερη μοίρα; -δεν είναι ερώτηση παγίδα!- η απάντηση είναι απλή.

Δυστυχώς δεν μπορείς να σώσεις όλο τον κόσμο, αλλά μπορείς να προσφέρεις, να αλλάξεις κάτι.

Η ζωή έχει περίεργα γυρίσματα που κανένας δεν μπορεί να προβλέψει.

Εξάλλου, το συναίσθημα που δημιουργείται όταν βοηθάς κάποιον, μόνο όμορφο και γλυκό είναι, χαμένος δεν βγαίνεις…